Zamierzeniem twórców spektaklu „Ciało w Naprawie” jest polemika ze zdaniem „Radość życia jest wszędzie taka sama, tak w Madrycie, jak i w Jordanowie. A ból jest jeden, czy w Krakowie, czy w Naprawie.” (J.Kurek „Grypa szaleje w Naprawie”).Spektakl porusza kwestie związane z cierpieniem i samotnością. Pokazuje jak zachowuje się człowiek pozbawiony więzi z drugim człowiekiem. Tytułowa Naprawa odnosi się do nazwy miejscowości, jak i też do uzdrowienia, poprawy zdrowia. Relacje, sytuacje, w których się znaleźli bohaterowie spektaklu są chore (brak zrozumienia, samotność, agresja). Czy uda się im je naprawić? Teatr Lipzezrew pozostaje w zgodzie ze swoją konwencją. Spektakl, mimo trudnych problemów poruszanych w przedstawieniu, jest pełen nadziei i optymizmu.Choreografia: Bożena Zezula, Edyta Niemiec Reżyseria: Lipzezrew Wykonawcy: Edyta Niemiec, Bożena Zezula, Tomasz Lipski gościnnie; Danuta Markisz Muzyka: Zespół Deszcz Reżyseria świateł: Ada Dobrzelecka Kostiumy: Patrycja Sobucka…

A dancer, an actress, an independent choreographer. The co-founder of ,"LipZezRew" (Est. 2000). Her fascination in theatre started in Leszek Bzdyl and Katarzyna Chmielewska’s Dada von Bzdülöw theatre, presently she cooperates with Krzysztof "Leon" Dziemaszkiewicz, Patrz Mi Na Usta Theatre (Look At My Lips theatre). She also cooperates with Occasional theatre where she co-created a performance entitled “Kwadrat. Wersja 6 (The Square. Version 6) in 2006. She learned modern dance…

THE CYNADA THEATRE'Dance which is not intellectual... at the same time, it is not emotional... it has no reason... and at the same time, it is not unnecessary. It is a gift from nobody to nobody... and yet it happens. There is no ideology in it ... and yet it is full of meaning. A non-personal dance.' B. Eltermann'.... Cynada is my original theatre. In its language, it mainly uses…

Szczęście w nieszczęściu, że ciało wszystko pamięta. – Słów parę o spektaklu „Ciało w naprawie” teatru LipZezRew.   „Ciało w naprawie” w moim odczuciu dobrze było obejrzeć właśnie w ciasnej i skromnej przestrzeni Teatru w Oknie. Brak jasnego oddzielenia sceny od widowni, fizyczna bliskość aktorów, wyraźnie słyszalne oddechy i niemal każdy ruch, pozwalały wczuć się w niepokoje, które mniej lub bardziej znane są nam wszystkim. W tak małej salce nie było dokąd od nich uciec, podobnie z resztą jak we własnym mieszkaniu, ciele, czy też umyśle.  Wszelkie odwracanie na bok głowy byłoby nieporadną próbą udawania, że nas to nie rusza. Mogło być tym, co psychoterapia nazywa mechanizmami obronnymi chroniącymi osobowość przed dezintegracją. Były wszakże ku temu powody, bo oto aktorzy LipZezRew na oczach publiczności postanowili wyłączać w sobie kolejne obrony, prowadząc nieuchronnie w głąb swoich podświadomości.  Prędko droga ta okazała…